Kiedy poślubiłam Jeremiego, zgodziliśmy się, że wszystkie wydatki, łącznie z czynszem, będziemy dzielić po równo. Znalazł mieszkanie i powiedział, że kosztuje ono 2000 euro miesięcznie, więc dawałem mu swoją część kwoty 1000 euro co miesiąc, a on twierdził, że przekazuje tę kwotę właścicielowi. Przez dwa lata myślałem, że wszystko jest w porządku. Ale pewnego grudniowego wieczoru wszystko się zmieniło. Utknąłem w windzie z moim sąsiadem. Rozmawialiśmy i nagle powiedziała coś, co sprawiło, że poczułem ucisk w żołądku: „Mieszkasz w mieszkaniu pani Lorrie i Jeremiego, prawda?” Pani Lorrie. Więc jego matka.
Byłem zdezorientowany i zapytałem, co ma na myśli. Sąsiadka, nie wiedząc, jakie ważne informacje ujawnia, odpowiedziała z uśmiechem: „Tak, matka Jeremy’ego kupiła to mieszkanie wiele lat temu. Najpierw ona je wynajęła, potem on wprowadził się do swojej byłej dziewczyny, a teraz wy dwoje jesteście tutaj!” Wtedy zdałem sobie sprawę, że przez wszystkie te lata nie tylko płaciłem za czynsz, ale także ją wspierałem, wkładając pieniądze bezpośrednio do jej kieszeni. Przez ostatnie dwa lata nieświadomie dałem im 24 000 euro. Po tym wszystkim nie wybuchłem. Nie, postanowiłem działać mądrze. Zadzwoniłem do Jeremiego: „Cześć, kochanie. Kiedy będziemy musieli zapłacić czynsz ponownie?
„28 grudnia” – odpowiedział.
A potem mój plan się rozpoczął.
Przez następne dwa tygodnie zachowywałam się normalnie: śmiałam się z jego żartów, gotowałam obiad i jak zwykle oddawałam mu swoją część czynszu. Ale w głębi duszy już planowałem, jak odzyskam swoje pieniądze.
28 grudnia był dniem prawdy.
Jak tylko wyszedł z domu, od razu zacząłem. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy – ubrania, buty, meble, nawet ekspres do kawy, który tak bardzo lubił. Potem poszedłem do banku.
Mieliśmy wspólne konto, więc postanowiłem odzyskać to, co mi ukradziono. Opróżniłem go.
Potem podpisałam umowę najmu nowego mieszkania i zapłaciłam pierwszy czynsz za miesiąc – pieniędzmi Jeremiego. Kiedy wrócił do domu, mieszkanie było puste. Z wyjątkiem jednej rzeczy – listu. Wyłączyłam telefon i pojechałam do nowego mieszkania, w którym chciałam rozpocząć nowe życie. Tydzień po mojej przeprowadzce spotkałam Jeremiego na ulicy. Na jego twarzy malowało się rozczarowanie. Opowiedział mi, jak bardzo cierpiał z powodu tego, co się stało.
Odpowiedziałem mu z chłodną pewnością, że on i jego matka będą musieli zapłacić za wszystko, co mi zrobili. Trzy miesiące później siedziałam już w nowym mieszkaniu i podpisywałam papiery rozwodowe. Jeremi zgodził się na wszystkie warunki, łącznie z pełnym zwrotem wszystkich moich wydatków. Poczułem satysfakcję, bo w końcu sprawiedliwość zwyciężyła.
