— Mamo, proszę cię, uspokój się. Nie zaprosiliśmy na ślub żadnych krewnych, tylko kilku bliskich przyjaciół – usprawiedliwiała się moja córka. Wyszła za mąż za mężczyznę, którego kocha, a ja dowiedziałem się o tym z mediów społecznościowych. Moja córka twierdzi, że na ceremonii była tylko ona, pan młody i kilku przyjaciół. Ale jak to możliwe? Widziałam ich zdjęcia ślubne, na których stali obok nich rodzice pana młodego, tacy szczęśliwi. Jak mogę nie zostać zraniony? Wychowałem ją sam, kształciłem ją, a nawet nie mam prawa być na jej ślubie. Dwa dni później moja córka wróciła do mnie. Po jej słowach nie wiem, jak się zachować. Proszę o radę.
— Mamo, proszę nie płacz, nie zaprosiliśmy na ślub nikogo z rodziny, tylko bliskich przyjaciół. Widzisz, nie mieliśmy pieniędzy, więc po wizycie w urzędzie stanu cywilnego po prostu siedzieliśmy w restauracji. Wiesz, że oszczędzamy na mieszkanie. Proszę się nie martwić.
— Ale jak mogę się nie martwić? Jesteś moją jedyną córką i to ja dowiedziałam się o twoim ślubie jako ostatnia. Przez całe życie starałem się zapewnić ci lepsze życie – płaciłem za twoją naukę, mieszkanie i jedzenie, żebyś mógł studiować w innym mieście. Byłem tak zraniony. Dla mojej córki stałem się po prostu źródłem pieniędzy. Jak tylko przestałem jej pomagać, od razu pomyślałem, że o mnie zapomniała.
Moja córka nie zaprosiła mnie na swój ślub. Kiedy poszłam do niej, żeby dowiedzieć się dlaczego, jej odpowiedź mnie zaszokowała. Jedyne co mnie pociesza to fakt, że ona ma wspaniałego mężczyznę, teraz swojego męża. Znam go dobrze. Poznaliśmy się w moje urodziny i dał mi moje ulubione perfumy. Ale to nie uśmierza mojego bólu. Moja córka dalej się usprawiedliwiała:
— Ślub świętowaliśmy tylko w gronie najbliższych przyjaciół. Ale na zdjęciach rodzice pana młodego wyglądają na szczęśliwych. Jak mogę nie zostać zraniony? Kilka dni później odwiedzili mnie moja córka i zięć.
— Mamo, proszę Cię, wybacz nam. Naprawdę nie miałem zamiaru cię skrzywdzić. Jesteś dla mnie najważniejszą i najbliższą osobą. Rodziców pana młodego też nie zaprosiliśmy – postanowili zrobić nam niespodziankę i przyszli niespodziewanie – opowiada moja córka, mocno mnie przytulając. Szczerze mówiąc, wybaczyłem jej. Przecież ona jest moim dzieckiem. Rodzice zawsze muszą wybaczać swoim dzieciom, prawda?
— A teraz przygotujcie się, idziemy do restauracji, żeby świętować nasze wesele.
